Polecane: faktoring zagraniczny online

Kontrakty handlowe w firmie X cz. 2

Pozostałe warunki współpracy z firmą BB oparte są o następujące kryteria:
- Ceny ustalone dla poszczególnych rozmiarów i rodzajów balonów
- Termin płatności – 30 dni od daty wystawienia faktury
- Realizacja zamówienia – tydzień od momentu złożenia zamówienia do wysyłki
- Warunki dostawy: naprzemiennie co drugi tydzień

Współpraca z firmą BP z Francji nie jest już tak ściśle regulowana umowami, jak z odbiorcą z Belgii. Wszelkie transakcje odbywają się na podstawie comiesięcznych zamówień, składanych w oparciu o ustalone wcześniej warunki. W tym celu przygotowano specjalną ofertę cenową dla klienta z Francji i dłuższe terminy płatności. Aby umożliwić kompleksową realizację zamówień od omawianego klienta, firma musiała podjąć dodatkowe działania związane ze zleceniem wykonania nadruków reklamowych na balonach firmie Linx, a także zaopatrywaniem się w farby do robienia nadruków w celu ich dalszej odsprzedaży.

Na eksport do Francji składają się następujące elementy:
- balony gładkie produkowane w firmie,
- balony z nadrukiem (nadruk zlecany firmie Linx)
- farby do malowania nadruków na balonach sprowadzone specjalnie w tym celu z Belgii.

Warunki kooperacji z firmą BP z Francji:
- Sprzedaż w oparciu o wynegocjowane wcześniej ceny.
Ceny ustalone dla poszczególnych rozmiarów i rodzajów balonów. Każdy rodzaj i każda wielkość sprzedawane są w innej cenie.
- Termin płatności – 60 dni od daty wystawienia faktury.
- Realizacja zamówienia – od 7 – 14 dni od momentu złożenia zamówienia do czasu wysyłki.
- Warunki dostawy: każdorazowo DDU.

Zarówno klient z Belgii, jak i z Francji mają prawo do składania reklamacji towaru, w przypadku złej jego jakości. Odbywa się to w następujących etapach:
- pisemne złożenie reklamacji
- sprawdzenia i rozpatrzenie reklamacji
- otrzymanie wadliwych egzemplarzy z wadliwej partii
- rozwiązanie problemu reklamacji na zasadzie zamiany towaru, bądź udzielenia rabatu stanowiącego równowartość towaru

Problem gestii transportu

Każdy podmiot gospodarczy zajmujący się obrotem międzynarodowym staje przed problemem przewozu i dostawy towarów z kraju eksportera do kraju importera. Transport nie zawsze jest doceniany w trakcie negocjacji handlowych, choć jest jednym z czynników wpływających na efektywność wymiany międzynarodowej. W zależności od rodzaju i ilości towaru będącego przedmiotem kontraktu, położenia krajów eksportera i importera, ustalonych warunków płatności czy dotychczasowych kontraktów handlowych partnerów umowy, treść i zakres klauzul transportowych w kontrakcie mogą być bardzo zróżnicowane.

W każdym kontrakcie powinny znaleźć odzwierciedlenie następujące zagadnienia związane z transportem międzynarodowym:
• określenie gestii transportowej, wynikające z zastosowanej w kontrakcie formuły handlowej
• wybór sposobu i warunków przewozu
• wybór opakowania i sposobu oznakowania towaru
• wymagane dokumenty transportowe w powiązaniu z warunkami płatności

Przez gestię transportową rozumie się prawa wynikające z  kontraktu do zorganizowania transportu z jednoczesnym obowiązkiem pokrycia jego kosztów. Ustaleń dotyczących gestii transportu nie dokonuje się w formie opisowej, gdyż jest to w handlu międzynarodowym rozwiązanie niepraktyczne i niewygodne. Przyjęte jest natomiast posługiwanie się typowymi, ujednoliconymi w skali międzynarodowej klauzulami kontraktowymi, z których wynikają określone obowiązki eksportera i importera, w tym również dotyczące transportu. Najpopularniejsze są formuły handlowe Incoterms opracowane przez Międzynarodową Izbę Handlową w Paryżu.

Formuły te można zdefiniować jako „typowe, najczęściej stosowane w praktyce kombinacje szczegółów zobowiązań umownych sprzedającego i kupującego w ramach umowy kupna – sprzedaży, przybierające formę pewnych skróconych określeń”. Początkowo formuły handlowe miały charakter uzansów, które wykształciły się z tzw. zwyczajów handlowych.

Zwyczaj handlowy to tradycyjna forma postępowania przy zawieraniu kontraktów albo przyjęty jednolity sposób interpretacji terminologii stosowanej w handlu. Jest on przestrzegany przez kupców w handlu międzynarodowym. Z formalnoprawnego punktu widzenia zwyczaje handlowe nie mogą być sprzeczne z normami prawnymi bezwzględnie obowiązującymi. Zwyczaje mają tylko względnie obowiązujące, tzn. uzupełniają postanowienia umowne, lecz nie mogą ich zmieniać. Ponadto muszą być odpowiednio jasne i znane.

Uzans handlowy można zdefiniować jako zwyczaj handlowy stwierdzony, potwierdzony i zalecony do realizacji przez miarodajną instytucję krajową zajmującą się handlem zagranicznym, najczęściej przez krajową Izbę Przemysłowo-Handlową lub Izbę Handlową. Uzanse określają przede wszystkim warunki dostawy i związane z tym obowiązki stron. Jednakże niejednakowy sposób interpretowania tych samych określeń w różnych portach, w różnych branżach, a zwłaszcza w różnych krajach wywołał dążenia do jednolitej i jeszcze ściślejszej wykładni i kodyfikacji odpowiednich zwyczajów i uzansów handlowych na szczeblu międzynarodowym.

Międzynarodowa Izba handlowa w Paryżu 3 września 1999 r. opublikowała nowa edycję formuł handlowych – Incoterms 2000. Incoterms 2000 są podzielone na cztery grupy oznaczone kolejno literami E, F, C i D. Kryterium podziału stanowi zakres ryzyka oraz obowiązków sprzedającego i kupującego.

Grupy reguł – jak i poszczególne formuły w danej grupie – są uszeregowane od minimum do maksimum obowiązków sprzedającego. W ramach takiego grupowania można jeszcze wyodrębnić podział na formuły zaliczane do tzw. grup:
- loco
- franco

Zgodnie z wykładnią formuł loco sprzedający jest zobowiązany postawić towar do dyspozycji kupującego w miejscu jego powstania lub w miejscu, gdzie towar znajduje się w momencie podpisania kontraktu. Są to tzw. formuły miejsca. Do formuł loco zalicza się tylko formuły grupy E. W formułach franco strony kontraktu precyzują miejsce, do którego sprzedający musi dostarczyć towar na własny koszt i ryzyko. Do formuł franco zalicza się pozostałe trzy grupy: F, C i D.

Szczegółowe zadania i koszty stron, będące podstawą wyodrębnienia formuł, można wydzielić ze względu na gestie transportową. Precyzuje ona, która strona kontraktu i w jakim zakresie ma obowiązek zorganizowania transportu oraz poniesienia jego kosztów i ryzyka za przesyłkę na określonej trasie przewozu. W grupie E pełna gestia transportowa jest skupiona po stronie kupującego (EXW), a w grupie D po stronie sprzedającego (DDP).

Polecane: jak skorzystać z karty paliwowej

Polecane: procesy logistyczne