Bankowa gwarancja i regwarancja

Gwarancja udzielana przez jeden bank może być potwierdzona przez drugi bank. Roszczenia z gwarancji można wówczas kierować do banku, który jej udzielił lub do banku, który ją potwierdził, albo do obu tych banków łącznie, aż do zupełnego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Potwierdzenie gwarancji uznaje się jako jednostronne oświadczenie woli banku potwierdzającego gwarancję, złożone beneficjentowi. Oświadczenie to nie jest więc oświadczeniem woli w sprawie udzielenia gwarancji.

Niezależnie od tego w jaki sposób potwierdzenie gwarancji doszło do skutku, stanowi ono bardzo silne zabezpieczenie wierzytelności beneficjenta. Ma to szczególne znaczenie, kiedy suma kredytu udzielonego dłużnikowi była wysoka. Beneficjent uzyskuje dwóch wypłacalnych gwarantów swej wierzytelności przeciw dłużnikowi. Bank potwierdzający zobowiązuje się bowiem do zapłaty sumy gwarancyjnej na tych samych warunkach co bank, który udzielił gwarancji.

Zagadnienia te można rozważyć na prostym schemacie:
Nazlecenie osoby (A) bank (B) udziela gwarancji wierzycielowi (C), z kolei inny bank (D) potwierdza tą gwarancję. Wierzyciel (C) może więc kierować swe roszczenia przeciw każdemu z tych banków (B i D) albo do obu łącznie. Przysługuje mu prawo wyboru, aż do zupełnego zaspokojenia wierzytelności. Zawarta nie jest umową nową, gdyż dotyczy już istniejącego długu. Często inicjatywa zawarcia umowy tej treści wychodziod pierwszego gwaranta (B).
Należy jednak przyjąć, że w takiej sytuacji powstaje zobowiązanie solidarne (osób B i D). Nie ma istotnego znaczenia, który bank jako pierwszy wykonał zobowiązanie z tytułu gwarancji i zaspokoił wierzyciela. W wielu wypadkach bank potwierdzającyżąda zwrotu całej zapłaconej sumy od gwaranta. Poza tym zdarza się nieraz, że potwierdzenie gwarancji dotyczy jedynie części długu. Solidarność obejmuje wówczas zobowiązanie tylko w granicach wysokości niższej.

Termin „regwarancja” (kontrgwarancja) polega na tym, że bank – gwarant uzyskuje gwarancję innego banku, iż przy spełnieniu określonych warunków pokryje on należności wypłacone przez gwaranta w związku z udzieloną gwarancją. Stosunek prawny jaki tu powstaje należy traktować jako odrębne zobowiązanie pomiędzy gwarantem aregwarantem.

Regwarancja kreuje zobowiązanie tylko pomiędzy gwarantem a regwarantem tylko na podstawie, którego nie ma żadnych uprawnień dla osób trzecich. Beneficjenta nie łączy żaden stosunek prawny z regwarantem, nie może on dochodzić roszczeń wobec regwaranta. Również bank, który udzielił gwarancji, nie może powoływać się wobec beneficjenta na ewentualną wadliwość stosunku łączącego go z regwarantem.

Regwarancja ma miejsce wtedy, gdy z pewnych powodów bank, któremu klient zlecił wystawienie gwarancji nie może jej wystawić, więc to wystawienie innemu bankowi. Zobowiązuje się jednocześnie do zwrócenia mu wszelkich płatności, jakie bank ten wykona na rzecz beneficjenta.

Jest więc ona dodatkowym zabezpieczeniem dla gwaranta. Jeśli regwarant spełnił świadczenie na rzecz gwaranta, przysługuje mu roszczenie zwrotne z tytułu umowy zlecenia zawartej ze zleceniodawcą regwarancji. Istniejący między regwarantem a gwarantem stosunek prawny decyduje o roszczeniach między tymi osobami. Sprawa staje się aktualna, jeżeli gwarant spełnił świadczenie na rzecz beneficjenta.

Bank może również zobowiązać się wobec zleceniodawcy do wystawienia gwarancji, gdy zostaną spełnione określone przez bank warunki. Przyrzeczenie takie udzielane jest na piśmie i nazywane promesą udzielania gwarancji. Jest to zobowiązanie banku wobec zleceniodawcy, a nie wobec beneficjenta. Zleceniodawca może żądać udzielenia przez bank gwarancji jeśli zostaną spełnione warunki określone w promesie.
Oprócz nich powinny być dokładnie określone:
- rodzaj gwarancji i jej treść do udzielenia, której bank się zobowiązał
- beneficjent gwarancji
- termin obowiązywania promesy